Het is alweer onze tweede dag op Curaçao en heel langzaam raak ik gewend aan een levenstempo dat flink lager ligt dan de afgelopen maanden. Pas enkele dagen voor vertrek zag ik in dat ik wel erg veel heb gerend de laatste tijd. Nu E. weer in Groningen komt wonen, ziet het ernaar uit dat de reiskilometers wat af zullen nemen, wat een groot verschil zal maken.

Curaçao, hoewel veel drukker, doet op allerlei manieren denken aan Bonaire: de mix van Latijns-Amerikaanse, Noord-Amerikaanse en Nederlandse elementen bijvoorbeeld. Ik blijf Nederlandse bewegwijzering en stoplichten tussen de palmen een bizarre, maar vrolijk stemmende combinatie vinden.

Voorlopig doen we niet veel vermeldenswaardigs. Gister hebben we Willemstad bezocht, er wat inkopen gedaan en koffie gedronken. Eind van de dag hebben we aan het strand gelegen bij Hook’s Hut. We wilden er ook eten, maar we zaten onder een boom waar kevers uit vielen. Daarom hebben we, evenals op de avond van aankomst, in het restaurant van ons hotel gegeten. Met name de eerste avond was het eten heerlijk.

Vandaag hebben we eigenlijk niets gedaan. Bij het zwembad gelegen en boeken gelezen. Ik ben Doctor Faustus maar weer eens aan het herlezen en ik schrijf aan een stukje over het ontstaan bij Mulisch van het volstrekte leven uit de problematiek van schepper en schepsel, zoals die speelt in archibald strohalm. Rondom het volstrekte leven heb ik trouwens recentelijk een vrij spectaculaire ontdekking gedaan, waarover ik tot nader order zal zwijgen.

Nu ga ik met de camera achter een stel leguanen aan. En dan weer wat lezen.

Wat hebben we het weer slecht, om een Nijmeegse wijnhandelaar te citeren.