Bart de Goeij » Azië

Aanslagen in Mumbai

Bart — Thu, 27 Nov 2008 21:12:45 +0000

Nieuws om van te walgen, die aanslagen in Mumbai. We waren er een jaar geleden en hoewel de stad niet onze favoriet was, bevielen heel veel dingen ons toch wel. Ik was kortom wat ambivalenterig, maar kijk toch vooral terug op een stad die succesvol was, dynamisch, werelds. De wijken buiten het centrum bevielen ons met name erg goed.

Hierbij dan maar twee foto’s van het Taj Mahal hotel, dat zo zwaar getroffen werd.

: Taj Mahal hotel & Gateway of India, Mumbai

: Taj Mahal hotel, Mumbai

Foto’s India

Bart — Mon, 12 Nov 2007 07:14:12 +0000

Hierbij een paar foto’s die we gemaakt hebben in Mumbai en Goa.

Mumbai

Bart — Sat, 03 Nov 2007 09:56:55 +0000

Pfff, zo’n weekje Mumbai gaat je niet in de koude kleren zitten. Vrijwel letterlijk niet, eigenlijk. Es en ik hebben namelijk een probleem dat best vervelend kan zijn als je graag reist: zij kan niet slapen als de airco aan staat en ik maar nauwelijks als hij aan staat. Nu zijn we hier vanwege E.’s werk en dus ligt het voor de hand dat haar wil wet is. De airco loeit de hele dag zo’n beetje, maar tegen bedtijd gaat hij onverbiddelijk uit.

Nu hebben we een alleraardigst hotel hier, mooi centraal gelegen, vlak bij het water, maar er is één probleem: de hitte zit zodanig in het gebouw, dat het op onze kamer binnen drie uur weer bloedheet is. Dan word ik weer wakker, begin te draaien, sluimer een paar minuten, ga wat water drinken en ga ten slotte maar een paar uur zitten lezen op het toilet. Als E. uitgeslapen en wel aan het werk gaat, gaat de airco aan en slaap ik nog een uur of twee, drie, — totdat een heuse schoonmaakploeg me met onverbiddelijk geroffel op de deur de kamer uit drijft.

Ik heb al geprobeerd heel veel te drinken, weinig te drinken (ik heb het over alcoholische drank, water drink ik hier met liters), schaapjes te tellen, — niets helpt. Overdag bekijk ik nauwelijks de stad, ik hang een beetje in etablissementen van verschillend allooi tot het diner. Tegen die tijd ben ik weer enigszins fris. (Het eten is hier bovendien voortreffelijk, dat maakt het leven wel zo aangenaam.)

Over Mumbai heb ik kortom bijzonder weinig te melden. En morgen pakken we een binnenlandse vlucht naar Goa, een voormalige Portugese enclave, voor een paar daagjes strand. Daar slaap ik desnoods op het balkon, maar slapen zal ik.

Kuala Lumpur

Bart — Tue, 25 Sep 2007 10:38:10 +0000

Aan het eind van een drie weken durende vakantie in Maleisië moet het volgende me even van het hart: wat een fantastisch land met een geweldige hoofdstad. Maleisië is zo’n beetje het ideale land voor mij:

Een zeer gevarieerde keuken: in Maleisië vind je de gastronomie van China, Thailand, India en Indonesië. Daarnaast is ook de Europese keuken goed vertegenwoordigd (ben je in Melaka, ga dan minimaal één keer eten bij Harper’s). Net als in Bangkok is het eten van de stalletjes langs de straat volledig te vertrouwen. Kijk alleen uit met sushi…
Onderwaterwereld: op Pulau Perhentian Besar hebben we erg goed gedoken bij Watercolours. Fantastische briefing en debriefing met thee en koek, door divemasters met veel verstand van marinebiologie.
Kuala Lumpur: vanaf heden officieel mijn Favoriete Stad. Er zijn alle gemakken en geneugten van het moderne leven, zoals shopping malls, Starbucks en betaalbare, maar comfortabele hotels. Maar tevens traditie in de vorm van een Little India, een Chinatown, moskeeën, etensstalletjes. Hier wil ik wel wonen.
Tama Negara: het oudste oerwoud ter wereld. We zijn alleen zo’n beetje aan de rand geweest, maar waren al zwaar onder de indruk.
Cameron Highlands: het is een cliché, maar zeer waar. Het is een stukje Engeland in Maleisi. Thee, scones, koel weer met zo nu en dan een bui. Maar ook de BOH theeplantage.

Bangkok

Bart — Sat, 06 Aug 2005 08:05:58 +0000

Toch nog wat tijd om jullie weer evenbij te praten. E. is — rara — in een massagesalon, voor een voetmassage ditmaal, en ik had zin om even te internetten. Donderdag, nadat ik aan de geurnetten van die ongewassen Australiër ontsnapt was, zijn E. en ik per tuktuk naar het Tonle Sap gebracht, dat grote meer waarover ik al schreef. Dat was een hele belevenis, omdat er inderdaad een compleet drijvend dorp was, met drijvende kerken, scholen, varende politie, alles kortom. Veel bedelende ventjes ook, die rondpeddelden in kuipen of tobbes. En fish farms: grote houten kooien die voor driekwart onder water dreven. In die kooien worden vissen of krokodillen gekweekt, tot ze groot genoeg zijn om verkocht te worden. Ook hier geldt dat de foto’s vermoedelijk meer zeggen. Gisterochtend hadden we een vluchtje van nog geen uur van Siem Reap naar Bangkok. We zijn hier in een soort backpackersparadijs aangeland: Khao San Road, een lange straat vol winkeltjes, restaurants en bars, en heel, heel veel Westerlingen. Het is hier hangin’ out dat de klok slaat, en drinken tot in de kleine uurtjes. Betrekkelijk weerzinwekkend al met al, maar — niet doorvertellen — we hebben ons kostelijk geamuseerd. Flink geshopt (ik heb me zelfs een driekwartbroek aangeschaft, die echter een beetje als vijfachtstebroek uitpakt), biertje gedronken, Aziatisch snackje erbij etc. etc. ’s Avonds zijn we naar een markt elders in de stad geweest, die vooral bekend staat om de etablissementen van lichte zeden die eromheen liggen. Er wordt je daar bij voortduring gevraagd of je een pingpongshow wil zien, iets wat ik niet ga uitleggen, en waar wij feestelijk voor bedankt hebben. Vervolgens terug richting ons hotel, in de buurt van Khao San Road, waar we op straat, gelegen in strandstoelen, wat Sambuca’s resp. Caipiroshka’s hebben gedronken. Proost! Vanochtend waren we vroeg uit de veren. Eerst hebben we een boottochtje door de Klongs gemaakt, zeg maar de waterwegen van Bangkok, waar druk op gewoond en gewerkt wordt. We zagen overigens ook nog twee krokodillen en een gigantische slang of hagedisachtige, dus ook voor wildlife bezoeke men Bangkok. Bij Wat Pho hebben we onszelf nog maar eens getracteerd op een Thaise massage. Die van mij was zo spijkerhard, dat ik het maar net volhield. In Wat Pho bevindt zich ook de beroemde liggende Boeddha, die we uiteraard goed bekeken hebben. Dadelijk gaan we misschien nog een héél klein beetje shoppen, een hapje Japans eten (al smaakt het eten in de stalletjes langs de straat heerlijk) en dan moeten we ons langzaamaan eens gaan vervoegen bij onze voormalige nationale luchtvaartmaatschappij.

Siem Reap (3) – Bye bye

Bart — Fri, 05 Aug 2005 03:17:50 +0000

Met heel veel pijn sta ik op het punt Siem Reap/Cambodja te verlaten. Wat een leuk land en wat een fantastische mensen!

Siem Reap (2)

Bart — Thu, 04 Aug 2005 06:59:02 +0000

Vanuit een warm en zonnig Siem Reap weer een hartelijke groet! Na drie dagen Angkor hebben we vandaag een rustig dagje gepland. E. wordt op dit moment door een blinde masseur onder handen genomen en ik zal proberen jullie een klein beetje op de hoogte te brengen van onze ervaringen. Vanmiddag willen we nog een kort tochtje gaan maken op Tonle Sap, het grootste meer van Zuidoost Azië, waar complete dorpen schijnen te drijven, inclusief vee en zo. Moet erg mooi zijn. Morgen vliegen we terug naar Bangkok, waar we ruim 24 uur hebben, waarna de vakantie er al weer op zit. Maar waar was ik gebleven? Het landmijnenmuseum jl. zondag. Dat was me wat. Het is opgezet door een man die als kindsoldaat eerst voor de Rode Khmer en later voor het leger als mijnenlegger heeft gewerkt. Later is hij als mijnenruimer gaan werken en enkele maanden geleden heeft hij een break even point bereikt: evenveel mijnen geruimd als gelegd: ca. 20000, naar verluidt. Het museum is gratis toegankelijk, maar een donatie wordt op prijs gesteld, zeker omdat de overheid zijn museum het liefst ziet verdwijnen. De meest corrupte en valse staaltjes worden daartoe uitgehaald. Zo is er dank zij Amerikaanse universiteiten en de Canadese overheid geld verzameld, is er een ontwerp plus bouwtekeningen gemaakt, was met andere woorden alles klaar om het museum onder te brengen in een gloednieuw gebouw, ter vervanging van de lekke keet waarmee men zich nu behelpt, — komt de regering met nog even drie nieuwe eisen:

Wanneer het nieuwe museum gebouwd is, moet het verkocht worden aan de overheid.
Het museum moet de hele boel weer huren van de overheid.
Alle opbrengsten van het museum moeten worden overgemaakt naar de overheid.

Een onvervalste rattenstreek, als je het mij vraagt, allemaal bedoeld om de boel te frustreren. Ik schat dat de vele objectieve informatie die het museum over mijnen geeft, niet vleiend is voor alle machthebbers in dit nog steeds niet zo frisse land. Na het museum zijn we naar Angkor gereden voor de zonsondergang. Ook hier is het — jazeker — regenseizoen, dus de zonsondergang viel een beetje in het water (har har har). De busladingen Japanners die niets en niemand ziende om mij heen krioelden, hadden het met de baleinen van hun plu’s ook nog eens op mijn oogballen voorzien, wat de kennismaking met Angkor er niet gezelliger op maakte. Op maandag kwam dat gelukkig allemaal nog goed. Met z’n vijven (Jolien, haar vriendin Maaike en onze Engelsman die Cameron blijkt te heten) zijn we in twe tuktuks naar het hoogtepunt van de Khmer-architectuur Wat Angkor gereden. De architectuur van deze tempel stelt het beeld van hemel en aarde voor uit de Brahmanistische tijd: de slotgracht is de oceaan die de aarde omringt. Daarbinnen bevond zich de stad (gebouwd met minder tegen de tijd bestande materialen en dus nu verdwenen). De tempel was gebouwd als huis van de goden, vandaar de steile trappen en hoge drempels. De grondvorm ervan is een piramide, bestaande uit oplopende terrassen. Die stelden weer het gebergte voor om de godenberg Meru, die zelf weer verbeeld werd door de beroemde vijf torens van Wat Angkor. Die torens zitten sinds jaar en dag, en ook vandaag nog, in de Cambodjaanse vlag, en zijn daarnaast te zien in een film als Apocalypse now. Al met al een prachtige tempel dus. We hebben er nog vele gezien de afgelopen dagen. Er is er een (de naam ben ik even kwijt) die ze zoveel mogelijk in de staat laten, waarin hij werd gevonden door de Fransen. Het is het ultieme beeld van de ruïneromantiek: door bomen en lianen overwoekerde muren, bergen brokstukken tegen een pittoreske jungle-achtergrond. Ik voel me eigenlijk niet in staat een adequate beschrijving te geven van alle prachtigs. Dat moeten de foto’s maar doen. We zijn maandag met twee lege geheugenkaartjes aan Angkor begonnen, inmiddels heb ik alweer de tweede cd laten branden. Een ruime 250 foto’s hebben we wel geschoten in drie dagen. Ik ga zo E. maar eens ophalen bij de blinden. (Er zit hier bovendien een dusdanig ongewassen Australische backpacker naast me te tikken, dat mijn ogen beginnen te prikken…) Het volgende bericht zal ik waarschijnlijk met bloedend hart van achter mijn eigen pc’tje thuis verzenden.

Siem Reap (1)

Bart — Sun, 31 Jul 2005 07:05:50 +0000

Even een kort berichtje vanuit Siem Reap, Cambodja, waar we vanochtend gearriveerd zijn. Een gezellig, druk stadje (of stad, zoveel weet ik er nog niet van). Een paar kilometer verderop liggen de ruïnes van Wat Angkor, — weer wat werelderfgoed dat we gaan bezoeken. De wereld is klein, is jullie dat ook opgevallen? Gister in Vientiane dachten E. en ik al een bekend gezicht te zien. Vanochtend in het vliegtuig werden we sterker overtuigd en op de luchthaven alhier wisten we het zeker: een oud-medephocaan, Jolien, is hier ook. Erg grappig. Ze reist rond samen met een vriendin die in Thailand les heeft gegeven. Samen met nog een Engelse jongen, wiens naam ik niet goed gehoord heb (heb een verkoudheidje onder de leden waardoor één oor het maar matig doet), hebben we onderdak gevonden in The Red Lodge, dat aan Es en mij was aangeraden door twee Australiërs in Luang Prabang, — zoals dat gaat in den vreemde. Een prima, goedkoop guesthouse, met gratis water en fruit, en goede service in de vorm van het regelen van taxi’s en een overzicht van de normale tarieven voor ritjes in de tuktuk. Van tuktuks gesproken: gister zat ik me nog af te vragen hoe we in godesnaam in een stad als Vientiane, waar de zondag al op zaterdag begint, een taxi of iets zouden kunnen regelen om ons om 4:00 op te pikken van ons guesthouse. Van een centrale had niemand gehoord. Het is echter zo geregeld: je houdt een tuktuk aan, spreekt plaats, tijd en prijs af (ook al spreekt de bestuurder geen Engels en wij geen Loatiaans) en op de afgesproken tijd en plaats komt zo’n tuktuk dan ook gewoon opdagen… zodat we dus door een uitgestorven, donkere stad raasden en natuurlijk veels te vroeg op de luchthaven waren. Zodadelijk gaan we met z′n vijven het landmijnenmuseum bezoeken. Helaas is Cambodja nog steeds vrijwel synoniem met dit tuig, dat in groten getale is neergelegd door de Rode Khmer, de gezellige jongens van Pol Pot. Nog steeds zijn er op iedere Cambodjaan anderhalve à twee landmijnen in dit land. Deze streek is trouwens helemaal landmijnvrij. Na het museum gaan we de zonsondergang boven Wat Angkor bekijken. Op dit moment wordt ons derde cd’tje met foto’s gebrand, zodat we weer 768 MB aan kiekjes kunnen schieten. Die hoeveelheid kun je ook halen in Angkor, zeggen ze… Welaan, dat was het voor dit moment.

Vientiane

Bart — Sat, 30 Jul 2005 09:54:25 +0000

We zitten inmiddels in Vientiane. Even zag het ernaar uit dat we de stad niet in zouden komen, omdat er een belangrijke vergadering van de ASEAN (Association of South East Asian Nations) werd gehouden. Voor de veiligheid was gedurende deze top de hele hoofdstad verboden voor buitenlanders verklaard. Mooie boel, vonden wij. We hadden onze tickets al, en de enige manier om in Cambodja te geraken, was dus via Vientiane. De Lao zelf hadden steeds verschillende verhalen: we konden er wel in wegens onze tickets, we konden er niet in, de ASEAN zou al voorbij zijn… Goed, de top is dus gister al geëindigd en vandaag vanaf 12.00 is de toestand weer als normaal. Intussen zijn we vanuit Luang Prabang eerst naar Vang Vieng gereisd. Dat is een klein dorpje dat schijnbaar een soort van Salau voor backpackers is. Inderdaad is er een hele straat vol café’s en restaurants waar grote tv’s alle dvd’s van Friends afspelen. Zelf hebben we Harry Potter 3 nog maar eens gekeken. Uniek aan Vang Vieng is echter zijn prachtige omgeving. Werkelijk schitterende uitzichten op de bergen, wolken die je ziet stijgen en dalen, — echt majestueus. Gisteren hebben we mountain bikes gehuurd en zijn we naar de Phou Kam-grot gefietst. Een tochtje van 6 kilometer, — maar had ik al verteld dat het hier regenseizoen is? Dat is dus zo. Al met al was er zeker 100 meter weg weggespoeld en waadden we dus door modderige beekjes richting die befaamde grot. Daar aangekomen namen we een Thaise man van in de vijftig in de arm als gids, en daar gingen we, via een eerder verticaal dan steil pad van scherpe rotsen de berg op. De grot zelf bevatte voorin — weer — een Boeddha, maar onze gids nam ons mee de grot in. Echt een fantastische tocht van misschien wel anderhalve kilometer klauteren, waarbij het een beetje jammer was dat ik flipflops/teenslippers droeg, wat niet het allerideaalste schoeisel is voor zo’n tocht. Het was echter alle moeite waard. Toen we terug beneden waren hebben we daar nog wat gezwommen in een riviertje, dat tamelijk hard stroomde en wat hoger stond dan doorgaans (regenseizoen). Enfin, vandaag kwamen we mooi na twaalven in Vientiane aan. We hebben net maar weer een Laotiaanse oliemassage genomen bij het Rode Kruis, zoals we dat in Luang Prabang ook hebben gedaan. Je steunt daarmee deze organistatie, zodat ze hun belangrijke werk in de afgelegen dorpen kunt blijven doen. Ze roepen trouwens ook op tot bloeddonatie, wat ik op een vakantie echter niet snel zou doen. Een van de komende dagen hoop ik een eerste impressie van Angkor Wad door te kunnen geven.

Luang Prabang

Bart — Tue, 26 Jul 2005 12:43:28 +0000

We zitten inmiddels in Luang Prabang, ofwel: weer iets heel anders dan duikersparadijs Koh Tao. Afgelopen zaterdagochtend hebben we onze (voorlopig) laatste twee duiken gemaakt. Mijn logboek is inmiddels vol! Dat van E. niet, omdat ze wegens een kortdurend darmprobleem een middag heeft overgeslagen. Verder hebben we wat gezondheid betreft niets te klagen.

Na de laatste twee duiken, die misschien wel de beste waren, gezien de prachtige haai, schildpad, en diverse andere prachtige dieren die we gezien hebben, — na deze twee duiken dus zijn we per boot naar het vasteland overgestoken en hebben we op Chumphon veels te lang zitten wachten op de trein die we geboekt hadden. Er gingen er drie eerder en die van ons had uiteindelijk nog vertraging ook. De volgende ochtend in Bangkok hebben we behoorlijk moeten haasten om ons vliegtuig te halen.

Het was een vlucht van niets en in mum van tijd stonden we in Luang Prabang, Laos. Laos is het armste land van Zuidoost-Azië. In 1975 verdreven de communisten, bondgenoten van Ho Chi Minh in Vietnam, de koningsgezinden en werd Laos een volksrepubliek. Sinds 1986 echter was Laos het eerste land dat de perestrojka van Gorbatsjov overnam. Hamer en sikkel zijn verdwenen, evenals het woord ‘socialisme’ in de nationale leuze. Vanaf 1979 waren overigens de al te repressieve kantjes van het regime al afgesleten: het Boeddhisme geldt bijvoorbeeld sindsdien als deel van het culturele erfgoed van het land en wordt niet meer als staatsgevaarlijk beschouwd.

Luang Prabang is als geheel tot werelderfgoed verklaard door de Unesco, en terecht: een heerlijk rustige stad vol tempels en koloniale gebouwen. Je kunt hier heerlijk eten. De eerste avond hebben we met moeite met z’n tweeën €7,= opgemaakt aan een voorgerechtje van springrolls (soort loempia’s), een hoofdgerecht van curry-soep resp. gebakken noodles en daarbij het pils niet geschuwd. Het is helemaal niet erg om geld uit te geven op vakantie, maar zo goedkoop zo lekker eten is toch wel erg fijn. Er zit hier ook een bakkerij in Franse stijl die echt vreselijk lekkere broodjes en taartjes heeft. Markant op straat aanwezig zijn de monniken in hun oranje of saffraangele gewaden. Vrijwel iedere man gaat eens in zijn leven voor minimaal een maand of twee het klooster in. Veel jonge jongens ook. ’s Ochtends rond 6.00 bedelen de monniken het eten voor zichzelf en hun mede-monniken bij elkaar. Het geldt als een officiële Goede Daad om een monnik iets te geven. Op deze manier werk je aan je karma, dat er mede voor zorgt dat je in een volgend leven beter afbent, – als westerse toerist bijvoorbeeld. Tussen 1975 en 1979 was het bedelen door de monniken officieel verboden en moesten ze voor hun eten werken, wat echter nu juist niet de bedoeling is. Monniken doen van alles, bijvoorbeeld onderwijs geven, maar hun voedsel horen ze bijeen te bedelen.

Verder zie je eigenlijk overal Boeddha-beelden, vooral in de grot waar we vanmiddag zijn geweest. Je vaart ernaartoe over de Mekong (aardig stroompje water) en ziet ’m al van verre, in een verticale rotswand die aan het water staat. In de grot staan van oudsher Boeddha-beelden en in de loop der tijd hebben gewone Laotianen er nog vele aan toegevoegd. Er staan er nu 4000, maar er kunnen er wel 40000 in. Niettemin: mooi gezicht en het uitzicht mag er trouwens ook zijn! We zijn aan het eind van de middag met een tuk-tuk (of hoe schrijf je dat? – ik bedoel zo’n brommertje met twee achterwielen en een passagiersgedeelte achterop) naar een dorpje gegaan waar ze papier en zijde maken, allemaal op de ouderwetse manier. Prachtig geschept papier en echte zijde. Heel mooi! Voor jullie nu helemaal jaloers worden: het regent hier dus voortdurend, aanhoudend en hard. Met bakken en nog eens bakken komt het uit de hemel. Maakt verder niet uit, we hebben een poncho en de temperatuur blijft prima, maar je schrikt je dood als je ziet hoe lang het hoe hard tekeer kan gaan…

Komende donderdag reizen we verder naar een stadje halverwege hier en Vientiane en zaterdag gaan we weer door naar Vientiane. Zondagochtend vroeg gaat daar ons vliegtuig naar Siem Reap.