The conditions were a bit rough this morning. Strong wind, serious waves. As a result of the high tide of last night, there was a lot of sediment in the shallow, so visibility was poor at the beginning and end of the dive. In between visibility was good, with the morning sun shining on the corals diagonally. No other divers, just Sherif and me. No real current until swimming over the saddle at the end, so easy swimming and very low tempo.

Creatures I spotted: two lion fish, one of them chasing off other fish, its mouth open and its feathers all spread out. Trigger fish, 2 puffers, porcupine fish, starfish. Again many pairs of bannerfish. Cleaner wrasse, offering to brush my teeth.

Best dive of this holiday!

Another dive I did before in 2004. I didn’t remember anything really. This dive I enjoyed the gorgeous corals. Massive formations, which give this site its name.

Creatures I spotted: starfish, 2 lion fish, tiny lion fish, trigger fish, 2 porcupine fish.

In 2004 I did this dive as part of my PADI Advanced certification. It has been one of my favourite dives ever since. At El Bells you enter the water in a sort of a natural pool between the rocks. Once you start descending, you’re in a vertical crack in the rock wall, which ends at about 15 metres. A bit lower, there is a sort of a vertical tunnel, which ends at approximately 25 metres. Once you get out of that one, you’re in front of the wall, with the blue under you and in front of you. It is a very good idea to check your depth regularly.

Creatures I spotted: hawksbill turtle, bluespotted stingray, porcupine fish, sleeping lion fish.

I have done this dive in 2004 a part of my PADI Advanced certification. It’s one of the famous dives that can be done in Dahab, the other one being the El Bells to Blue Hole drift dive.

The canyon is a large crack in the rocks, with a sandy bottom at 25 to 35 metres. When you approach the Canyon and there are other divers in there already (which usually is the case), it’s quite surreal to see their bubbles appearing from the rocky bottom of the sea. Search for “Canyon Dahab” on Youtube to see what it’s like.

Creatures I spotted: Napoleon fish, young lion fish, baby lion fish, garden eels, puffer fish and a flounder right at the saddle near the entrance.

Het grote verschil met Coral Garden zijn de grote, paddelstoelvormige koraalformaties, waaraan de site zijn naam te danken heeft. Het koraal is ook hier weer uitzonderlijk gaaf en de vispopulatie is even uitgebreid. Deze duik is een beetje de duik van de gebrekkige communicatie geworden. Ik zag van alles, maar ik zwom achteraan en kreeg geen aandacht van mijn mede-duikers (mede vanwege de hoge snelheid waarmee onze divemaster ons aanvoerde), zodat ik dus van allerlei opvallende vissen alleen diende te genieten. Om te beginnen vond ik een green moray verstopt in een koraalformatie. Deze vondst kon ik in elk geval nog aanwijzen aan een duiker van de andere groep. De chain moray die ik even later zag, en de porcupine fish aan het einde van de duik, zag ik wel helemaal alleen. Gedeelde vondsten van onze groep waren een scorpion fish, twee gigantische kreeften en een tweede green moray.

Hoewel het bij twee duiken gebleven is op deze vakantie, ben ik erg te spreken over het duiken op Curaçao. Bonaire is meer een echt duikeiland, dus dat heeft uiteraard de voorkeur, maar Curaçao doet wat betreft de onderwaterwereld niet veel voor Bonaire onder. Afgezien van het duiken vind ik Bonaire wat sfeervoller dan Curaçao. Curaçao is te veel gericht op Nederlanders (overal Heineken, Amstel, Telegraaf en Senseo) en Amerikaanse cruise-toeristen. Er is wel wat meer te doen dan op Bonaire. Duik je niet, dan is een week wel het maximum op Bonaire, terwijl je op Curaçao gemakkelijk langer kunt blijven. Anderzijds: op Bonaire eet je beter voor minder geld.

Kortom: ook Curaçao beveel ik van harte aan.

Dat klonk goed, dus ’s ochtends waren we op tijd aanwezig om wet suits te passen. Het materiaal zag er perfect uit en de boot had twee dekken, zodat je buiten de zon kon zitten. De vaart naar de sites was heerlijk: de zee was kalm en het uitzicht op de zuidkust van het eiland afwisselend. Toen we gearriveerd waren, besloten we in twee groepen te gaan: ikzelf ging met de divemaster met twee minder ervaren duikers. Het was niet heel zonnig, wat mooi, diffuus licht gaf en het zicht was erg goed. Een van mijn mede-duikers had wat problemen met klaren (hij ging wel heel snel verticaal op de eerste paar meter), maar kon na een tijdje boven ons meezwemmen alsnog aansluiten.

De eerste site heette Coral Garden en had mooi en gezond koraal. Net als op Bonaire was er heel veel vis, met name de kleinere soorten. Mijn vrienden de goatfish, lizardfish en squirrelfish waren goed vertegenwoordigd. We hadden een goede score qua murenen: een chain moray, een yellow spotted moray en een green moray. Het mooiste kwam aan het eind: de twee minder ervaren duikers waren al vrijwel door hun lucht heen en omdat ik nog bijna een halve tank had, maakten de divemaster en ik getweeën nog een rondje. Er zwom gedurende een paar minuten een porcupine fish met ons mee, op een gegeven moment niet meer dan twee meter van me vandaan. Het zijn normaal nogal schuwe beesten, maar misschien wordt deze wel gevoerd zodat hij aan mensen gewend was. Andere mogelijkheid: we zwommen allebei zo rustig (alleen rustig slaand met onze vinnen) dat we geen bedreigende indruk maakten.

Met alle duikers plus enkele snorkelaars, onder wie E., zwommen we na de eerste duik naar de Blue Room, een grot in de rots, waar je vanuit zee in kunt zwemmen. Je denkt aan een tunnel, maar dat is het niet. Als er geen golfslag zou zijn, of als je goed weet te timen, dan kun je er met en hoofd boven water in zwemmen. De zee was inmiddels wat onrustiger geworden, zodat het wel nodig was om een paar meter onder water te zwemmen om in de grot te komen. Het is een heel flinke ruimte, waar je wel twee bussen in kwijt kunt. Er valt geen zonlicht binnen, de verlichting is indirect, via het water en de zanderige bodem van de zee. Het is is dan ook blauwig, vandaar de naam van de grot. Soms komt er met zoveel kracht zoveel water in de grot, dat een deel van de lucht eruit wordt geperst. Van buiten zie je het er dan uit spuiten. Als je in de grot bent, voel je het toenemen van de luchtdruk op je trommelvliezen. Het is kortom absoluut een aanrader, deze Blauwe Kamer.

Het eiland, met 30000 inwoners, bevat veel elementen van de verschillende culturen die er invloed op hebben (gehad). Nederlanders die in Midden-Amerika en dan met name de oostkust daarvan hebben gereisd zullen de mengeling van Latin en Carribean herkennen. Noord-Amerika zie je terug in de pick ups en de grootte van de supermarkten en de steaks. En de verkeersborden, sommige artikelen in de supermarkt en het feit dat de munteenheid gulden heet, doen weer aan Nederland denken. Het prettige is dat de Bonaireanen sterk de indruk wekken dat ze trots zijn op deze unieke samenstelling van elementen.

Wij waren er 10 dagen: E., haar zusje D. en ik. We hadden een appartement in Buddy’s Dive Resort, een grote Mazda pick up en onbeperkt gebruik van lucht en lood gehuurd. D. had nog geen brevet, maar na een proefduik in Australië had ze besloten zo snel mogelijk gebrevetteerd te raken. Dat was trouwens de directe aanleiding voor deze reis. E. en ik doen dan niet moeilijk, we gaan gewoon mee.

Het duiken was geweldig. De watertemperatuur was, zoals het hele jaar door trouwens, een graad of 27 en het zicht steeds prima. Voor ons was het een aangename afwisseling dat je niet per se met een dive master hoeft te duiken. Dat is alleen bij bootduiken zo. Kantduiken doe je gewoon zelf, wat wil zeggen dat je een paar tanks achterin je pick up legt, naar een dive site rijdt, ter plekke je spullen aantrekt en zo de zee in wandelt.

De boat dives vonden allemaal plaats rond Klein Bonaire, het kleine eiland voor de kust. Nadeel is de grootte van de groepen, wat gecompenseerd wordt door het feit dat je als ervaren buddy-paar niet al te dicht bij de dive master hoeft te blijven.

We hebben veel interessante, mooie en soms zeldzame dieren gezien: hawksbill turtles; green turtles, tarpons (erg grote vissen die we nog niet kenden); verschillende stingrays en moray eels; zeepaardjes en frog fish; en heel veel kleinere vissen in zeer grote aantallen. Als mijn dive log online staat, maak ik dat laatste wat concreter.

Erg aangenaam is het vrijwel ontbreken van serieuze stroming op het merendeel van de dive sites. Ook als je, zoals wij, nog maar weinig ervaring hebt in het zelfstandig duiken, is de navigatie daarom eenvoudig genoeg.

Kortom, ik denk dat ik nog wel eens terug zal keren naar Bonaire. Een echte aanrader!

• Een zeer gevarieerde keuken: in Maleisië vind je de gastronomie van China, Thailand, India en Indonesië. Daarnaast is ook de Europese keuken goed vertegenwoordigd (ben je in Melaka, ga dan minimaal één keer eten bij Harper’s). Net als in Bangkok is het eten van de stalletjes langs de straat volledig te vertrouwen. Kijk alleen uit met sushi…
• Onderwaterwereld: op Pulau Perhentian Besar hebben we erg goed gedoken bij Watercolours. Fantastische briefing en debriefing met thee en koek, door divemasters met veel verstand van marinebiologie.
• Kuala Lumpur: vanaf heden officieel mijn Favoriete Stad. Er zijn alle gemakken en geneugten van het moderne leven, zoals shopping malls, Starbucks en betaalbare, maar comfortabele hotels. Maar tevens traditie in de vorm van een Little India, een Chinatown, moskeeën, etensstalletjes. Hier wil ik wel wonen.
• Tama Negara: het oudste oerwoud ter wereld. We zijn alleen zo’n beetje aan de rand geweest, maar waren al zwaar onder de indruk.
• Cameron Highlands: het is een cliché, maar zeer waar. Het is een stukje Engeland in Maleisi. Thee, scones, koel weer met zo nu en dan een bui. Maar ook de BOH theeplantage.

Na de laatste twee duiken, die misschien wel de beste waren, gezien de prachtige haai, schildpad, en diverse andere prachtige dieren die we gezien hebben, — na deze twee duiken dus zijn we per boot naar het vasteland overgestoken en hebben we op Chumphon veels te lang zitten wachten op de trein die we geboekt hadden. Er gingen er drie eerder en die van ons had uiteindelijk nog vertraging ook. De volgende ochtend in Bangkok hebben we behoorlijk moeten haasten om ons vliegtuig te halen.

Het was een vlucht van niets en in mum van tijd stonden we in Luang Prabang, Laos. Laos is het armste land van Zuidoost-Azië. In 1975 verdreven de communisten, bondgenoten van Ho Chi Minh in Vietnam, de koningsgezinden en werd Laos een volksrepubliek. Sinds 1986 echter was Laos het eerste land dat de perestrojka van Gorbatsjov overnam. Hamer en sikkel zijn verdwenen, evenals het woord ‘socialisme’ in de nationale leuze. Vanaf 1979 waren overigens de al te repressieve kantjes van het regime al afgesleten: het Boeddhisme geldt bijvoorbeeld sindsdien als deel van het culturele erfgoed van het land en wordt niet meer als staatsgevaarlijk beschouwd.

Luang Prabang is als geheel tot werelderfgoed verklaard door de Unesco, en terecht: een heerlijk rustige stad vol tempels en koloniale gebouwen. Je kunt hier heerlijk eten. De eerste avond hebben we met moeite met z’n tweeën €7,= opgemaakt aan een voorgerechtje van springrolls (soort loempia’s), een hoofdgerecht van curry-soep resp. gebakken noodles en daarbij het pils niet geschuwd. Het is helemaal niet erg om geld uit te geven op vakantie, maar zo goedkoop zo lekker eten is toch wel erg fijn. Er zit hier ook een bakkerij in Franse stijl die echt vreselijk lekkere broodjes en taartjes heeft. Markant op straat aanwezig zijn de monniken in hun oranje of saffraangele gewaden. Vrijwel iedere man gaat eens in zijn leven voor minimaal een maand of twee het klooster in. Veel jonge jongens ook. ’s Ochtends rond 6.00 bedelen de monniken het eten voor zichzelf en hun mede-monniken bij elkaar. Het geldt als een officiële Goede Daad om een monnik iets te geven. Op deze manier werk je aan je karma, dat er mede voor zorgt dat je in een volgend leven beter afbent, – als westerse toerist bijvoorbeeld. Tussen 1975 en 1979 was het bedelen door de monniken officieel verboden en moesten ze voor hun eten werken, wat echter nu juist niet de bedoeling is. Monniken doen van alles, bijvoorbeeld onderwijs geven, maar hun voedsel horen ze bijeen te bedelen.

Verder zie je eigenlijk overal Boeddha-beelden, vooral in de grot waar we vanmiddag zijn geweest. Je vaart ernaartoe over de Mekong (aardig stroompje water) en ziet ’m al van verre, in een verticale rotswand die aan het water staat. In de grot staan van oudsher Boeddha-beelden en in de loop der tijd hebben gewone Laotianen er nog vele aan toegevoegd. Er staan er nu 4000, maar er kunnen er wel 40000 in. Niettemin: mooi gezicht en het uitzicht mag er trouwens ook zijn! We zijn aan het eind van de middag met een tuk-tuk (of hoe schrijf je dat? – ik bedoel zo’n brommertje met twee achterwielen en een passagiersgedeelte achterop) naar een dorpje gegaan waar ze papier en zijde maken, allemaal op de ouderwetse manier. Prachtig geschept papier en echte zijde. Heel mooi! Voor jullie nu helemaal jaloers worden: het regent hier dus voortdurend, aanhoudend en hard. Met bakken en nog eens bakken komt het uit de hemel. Maakt verder niet uit, we hebben een poncho en de temperatuur blijft prima, maar je schrikt je dood als je ziet hoe lang het hoe hard tekeer kan gaan…

Komende donderdag reizen we verder naar een stadje halverwege hier en Vientiane en zaterdag gaan we weer door naar Vientiane. Zondagochtend vroeg gaat daar ons vliegtuig naar Siem Reap.

Zaterdag jl. vertrokken we mooi op schema van Schiphol. In het vliegtuig knapten we een klein uiltje en we waren mooi op tijd in Bangkok. Daar zijn we nog even Chinatown in geweest, waarna we per nachttrein naar Chumphon vertrokken. Deze trein was erg comfortabel, met veel ruimte en tamelijk fijne slaapplaatsen. ’s Ochtends rond 4.00 arriveerden we in Chumphon. Vandaar werden we per auto naar de boot gebracht, die ons in een paar uur naar Koh Tao bracht.

We hebben gisteren duikschool en hotel geregeld, gezwommen, een Thaise massage genomen (heerlijk & pijnlijk tegelijk!)… het is hier bepaald niet slecht toeven. Vanochtend hebben we op onze eerste duik haaien (blacktips) gezien. Het rif is hier niet zo mooi als we gewend zijn, maar er is wel veel vis. Heel veel vis. De duikschool is erg goed uitgerust, met een giga-boot met drie dekken, een speedboot en weet-ik-hoeveel divemasters. Ontbijt wordt aan boord bereid! Dat moet ook wel, want om 6.45 varen we weg. Onze wekker stond dus om 6.00. Nu jullie weer…