In 2004 zijn we al eens een week in Dahab geweest, niet in een resort, maar in een goedkoop hotel in Dahab zelf. We hebben destijds ons PADI Advanced duikbrevet gehaald en heerlijk gedoken. De herinneringen aan Dahab waren erg prettig, dus toen we ons beraadden over een geschikte bestemming voor L.’s eerste vakantie, was dit een logische keuze. Het is hier zonnig, maar in januari niet te heet, je vliegt in vijf uur naar Sharm-el-Sheikh en er is nauwelijks tijdverschil.

L. was voorbeeldig tijdens de reis. Dit is mede te danken aan Transavia, dat een van de weinige vrije zitplaatsen in het vliegtuig aan E. en mij had toegedeeld. Ook de stewardessen waren trouwens ontzettend behulpzaam.

Het is een type vakantie dat we niet echt kennen. Normaal boeken we vliegtickets en zien ter plaatse wel wat we doen. Afgelopen maart zijn we naar Curaçao geweest, ook in een resort-achtig hotel, maar hoe we ons ook voor hadden genomen om tien dagen niks te doen, na een paar dagen strand en zwembad hebben we toch maar een auto gehuurd om het eiland te verkennen.

L. zorgt er wel voor dat we nu niet te veel activiteit vertonen. E. neemt surflessen en ik duik zo nu en dan, maar dat is het dan ook. We hebben Dahab zelf eenmaal bezocht, onder meer om luiers aan te schaffen, maar dat was toch wel enigszins choquerend. We herkennen het nauwelijks meer, zoveel toeristenwinkels, restaurants, bars, zijn erbij gekomen. De helft is gericht op Russen, die hier massaal heen schijnen te komen.

Het is even wennen, op vakantie met een baby, maar ons bevalt het erg goed. Zeker nu blijkt dat het In Groningen afgelopen weekend weer gesneeuwd en gevroren heeft. Hopen dat het volgende week een beetje behoorlijk weer is.

Hier is het een paar dagen betrekkelijk fris geweest, dat wil zeggen, twintig graden met een gure noorderwind. Gelukkig is het inmiddels alweer 25 graden en komt de wind uit de goede hoek. We hebben nog een paar dagen en op deze manier komen we die wel door.

Lexington, The Economist, 22 August 2009.

Een populair systeem is dat van Aircell, dat gebruik maakt van telefoonmasten op de grond. Het is dan ook alleen geschikt voor binnenlandse Amerikaanse vluchten. Per vlucht moet er $10 of ietsje meer worden afgerekend.

Er zijn wel wat praktische bezwaren. Zo zijn er maar weinig stopcontacten aan boord, dus er moet sowieso op de batterij gewerkt worden. Maar het grootste bezwaar is het gebrek aan ruimte in een vliegtuig. Je kunt je laptop wel op schoot zetten, maar het scherm in een zodanige hoek plaatsen dat je het ook kunt lezen, dat is zelfs met een netbook nauwelijks mogelijk. De maatschappijen mikken dan ook meer op kleinere apparaten met WiFi, zoals de iPhone, de iPod Touch en de Blackberry.

Ik weet eigenlijk niet of ik echt zit te wachten op WiFi in een vliegtuig. Ik maak gemiddelde drie maal twee vluchten per jaar, allemaal wegens vakantie, en eerlijk gezegd zou ik zeer tevreden zijn met wat hotspots op de luchthaven. Vóór de terugvlucht even mijn mail binnenhalen, deze in het vliegtuig offline beantwoorden en terug in Nederland verzenden. Tegelijk weet ik dat ik dolblij ben met mijn UMTS-modem voor mijn laptop, die ik gebruik in de trein (al maakt Vodafone er technisch een potje van). Zou ik geregeld moeten vliegen voor mijn werk, dan neem ik aan dat een permanente verbinding me zeer goed uit zou komen.

Klik hier voor de video

Maar daar gaat het me niet om. Niek en Abby arriveren begin volgende week in Nederland voor een bezoek van ruim een week. Het is alweer veel te lang geleden dat ik ze gezien heb. Vóór ze in Pakistan zaten, zochten wij hen geregeld op. E. en ik hebben in 2008 serieus overwogen om naar Pakistan op vakantie te gaan, maar vonden het toch te onrustig, en besloten om naar Costa Rica te gaan. Daar hoorden we van de aanslag op het Marriott Hotel, dus achteraf waren we blij toe. Ik betwijfel zo langzaamaan of het er nog van gaat komen.