Gisteren heb ik dan alsnog gedoken. Ik zeg ‘ik’, want E. heeft alleen gesnorkeld, vanwege misselijkheid/zeeziekte. We gingen met een boot op pad, met Diveversity, dat hier een paar minuten lopen vandaan zit, naast Hook’s Hut. Het was een volledig Nederlands gezelschap, maar we zijn er al aangewend dat we hier praktisch in eigen land op vakantie zijn. Het was een anderhalf uur varen, naar twee duikstekken die als zeer bijzonder werden aangekondigd. Als bonus zouden we tussen de twee duiken door de Blue Room — een bescheiden hoogtepunt van Curaçao — in kunnen.

Dat klonk goed, dus ’s ochtends waren we op tijd aanwezig om wet suits te passen. Het materiaal zag er perfect uit en de boot had twee dekken, zodat je buiten de zon kon zitten. De vaart naar de sites was heerlijk: de zee was kalm en het uitzicht op de zuidkust van het eiland afwisselend. Toen we gearriveerd waren, besloten we in twee groepen te gaan: ikzelf ging met de divemaster met twee minder ervaren duikers. Het was niet heel zonnig, wat mooi, diffuus licht gaf en het zicht was erg goed. Een van mijn mede-duikers had wat problemen met klaren (hij ging wel heel snel verticaal op de eerste paar meter), maar kon na een tijdje boven ons meezwemmen alsnog aansluiten.

De eerste site heette Coral Garden en had mooi en gezond koraal. Net als op Bonaire was er heel veel vis, met name de kleinere soorten. Mijn vrienden de goatfish, lizardfish en squirrelfish waren goed vertegenwoordigd. We hadden een goede score qua murenen: een chain moray, een yellow spotted moray en een green moray. Het mooiste kwam aan het eind: de twee minder ervaren duikers waren al vrijwel door hun lucht heen en omdat ik nog bijna een halve tank had, maakten de divemaster en ik getweeën nog een rondje. Er zwom gedurende een paar minuten een porcupine fish met ons mee, op een gegeven moment niet meer dan twee meter van me vandaan. Het zijn normaal nogal schuwe beesten, maar misschien wordt deze wel gevoerd zodat hij aan mensen gewend was. Andere mogelijkheid: we zwommen allebei zo rustig (alleen rustig slaand met onze vinnen) dat we geen bedreigende indruk maakten.

Met alle duikers plus enkele snorkelaars, onder wie E., zwommen we na de eerste duik naar de Blue Room, een grot in de rots, waar je vanuit zee in kunt zwemmen. Je denkt aan een tunnel, maar dat is het niet. Als er geen golfslag zou zijn, of als je goed weet te timen, dan kun je er met en hoofd boven water in zwemmen. De zee was inmiddels wat onrustiger geworden, zodat het wel nodig was om een paar meter onder water te zwemmen om in de grot te komen. Het is een heel flinke ruimte, waar je wel twee bussen in kwijt kunt. Er valt geen zonlicht binnen, de verlichting is indirect, via het water en de zanderige bodem van de zee. Het is is dan ook blauwig, vandaar de naam van de grot. Soms komt er met zoveel kracht zoveel water in de grot, dat een deel van de lucht eruit wordt geperst. Van buiten zie je het er dan uit spuiten. Als je in de grot bent, voel je het toenemen van de luchtdruk op je trommelvliezen. Het is kortom absoluut een aanrader, deze Blauwe Kamer.